Skąd właściwie wzięła się Morelka?
Nie było strategii. Nie było kartki z trzydziestoma nazwami do wyboru. Morelka po prostu kiedyś pojawiła się w moim życiu. A potem została.
Zabawne, jak czasami rzeczy, które później stają się dla nas ważne, zaczynają się zupełnie przypadkiem. Morelka jest właśnie taką historią.
Najpierw była Malta. A właściwie… Morelka.
Malta to przesłodki cocker spaniel mojej przyjaciółki. Oficjalnie Malta. Nieoficjalnie? Morelka.
Nie pamiętam nawet dokładnie momentu, w którym tak ją nazwałam. Po prostu któregoś razu to słowo pojawiło się w mojej głowie i pasowało do niej tak bardzo, że chyba nie było już odwrotu. A Malta jest dokładnie takim psem, który dostaje przezwisko.
Takim, który gdzieś się przyklei. Najlepiej do człowieka. A potem patrzy tym swoim przesłodkim spojrzeniem, aż w końcu człowiek przestaje udawać, że ma coś ważniejszego do zrobienia i zaczyna:
mizianie i kizianie
I właśnie gdzieś pomiędzy tymi wszystkimi „Morelkami”, „Morelusiami” i innymi zupełnie niepotrzebnymi, ale bardzo potrzebnymi przezwiskami, słowo zaczęło żyć własnym życiem.
Bo ja chyba mam tak, że ludziom i rzeczom lubię nadawać własne nazwy. Niektórzy mają imiona. Moi znajomi mają jeszcze pięć dodatkowych.
Słoneczko. Rybka. Serduszko. Kochanie. Mała.
Czasami coś wymyślonego w pięć sekund zostaje na lata. Lubię te małe określenia. Są trochę bezsensowne, trochę przesłodzone, czasami kompletnie niepasujące do sytuacji.
I właśnie dlatego są fajne.
Są nasze.
Morelka brzmi jak coś miłego
Kiedy później zaczęłam myśleć o nazwie dla tego, co dzisiaj jest Morelką, to słowo już gdzieś we mnie było. I nagle okazało się, że pasuje.
Bo Morelka nie miała być kolejnym poważnym sklepem z kolejną poważną nazwą.
Chciałam czegoś, co będzie trochę moje. Czegoś lekkiego. Ciepłego. Słodkiego, ale nie przesłodzonego. Trochę dziewczyńskiego, ale nie infantylnego. Takiego, które można powiedzieć z uśmiechem.
Morelka.
No i zostało.
Trochę bezczelna. Trochę słodka. Na pewno nie idealna.
Jeżeli miałabym opisać Morelkę jednym zdaniem, pewnie powiedziałabym:
jest trochę bezczelna, trochę słodka i zdecydowanie ma własne zdanie.
Nie chcę, żeby była marką, która mówi do Ciebie z piedestału. Nie chcę wielkich słów, idealnych zdjęć, idealnych historii i udawania, że wszystko od początku było dokładnie zaplanowane. Bo nie było. Morelka jest trochę jak jej nazwa.
Pojawiła się przypadkiem, ale szybko okazało się, że całkiem dobrze się tu czuje.
I chyba właśnie dlatego chcę zostawić w niej trochę luzu. Trochę koloru. Trochę humoru. Trochę rzeczy „bo tak”. I dużo rzeczy, które po prostu mi się podobają.
A potem pojawiły się torby
Jest jeszcze jeden powód, dla którego Morelka zaczęła mieć sens.
Torby.
Od zawsze miałam słabość do takich toreb, które można wrzucić na ramię i wyjść z domu bez zastanawiania się, czy za chwilę zmieści się tam jeszcze pół naszego życia. Bo oczywiście, że się zmieści.
Telefon.Portfel.Kosmetyczka.Ładowarka.Butelka wody.Okulary.Notatnik.
Paragon sprzed trzech tygodni, który absolutnie nie wiadomo, dlaczego nadal tam jest. I oczywiście pięć rzeczy, których miało się ze sobą w ogóle nie brać.
Lubię torby, które żyją razem ze mną. Takie naturalne, miękkie, pojemne, niewymuszone. Ale jest jeden problem. Przez długi czas trudno było znaleźć taką, która spełniałaby wszystkie moje wymagania.
Bo nie chciałam kolejnej torby, która wygląda jak torba na zakupy. Chciałam torbę, którą mogę zabrać na zakupy, ale równie dobrze mogę z nią pójść na kawę, do pracy, na spacer czy spotkanie. Taką, która jest praktyczna, ale przy okazji jest częścią stylizacji. Nie dodatkiem „bo trzeba mieć coś do noszenia”. Tylko czymś, co naprawdę chce się nosić.
I chyba właśnie tutaj zaczęła się druga część historii Morelki.
Bo czasami najpierw szukasz czegoś dla siebie
A potem orientujesz się, że być może nie tylko Ty tego szukałaś. Morelka powstała właśnie z takich potrzeb. Z rzeczy, których sama długo szukałam. Z pomysłów, które chodziły mi po głowie. Z zachwytu nad drobiazgami. Z potrzeby otaczania się rzeczami, które są po prostu ładne, wygodne i jakieś.
Nie chcę robić sklepu, w którym jest wszystko.
Wręcz przeciwnie.
Chcę, żeby rzeczy pojawiające się w Morelce były tam dlatego, że naprawdę mi się podobają. Że sama chciałabym je mieć. Że widzę je u siebie. Że mają ten mały błysk, przez który człowiek mówi:
„Okej. Tę biorę.”
I chyba właśnie dlatego powstała Morelka
Nie z wielkiego planu. Nie z potrzeby stworzenia kolejnej marki. Tylko z kilku rzeczy, które w pewnym momencie połączyły się ze sobą. Z przypadkowego przezwiska dla psa. Z mojego zwyczaju nazywania ludzi milionem pieszczotliwych określeń. Z miłości do rzeczy, które są trochę słodkie, trochę zabawne i trochę „moje”. Z szukania idealnej torby, która pomieści zdecydowanie za dużo, ale nadal będzie wyglądać jak stylowy dodatek, a nie ekwipunek na wyprawę.
I z przekonania, że sklep internetowy też może mieć charakter. Może mieć własny język. Może być trochę bardziej osobisty. Może nie mówić do wszystkich. Może mówić do swoich.
Więc… witaj w Morelce.
Nie wiem jeszcze, dokąd dokładnie nas zaprowadzi. I chyba pierwszy raz wcale nie chcę tego wiedzieć. Będą torby. Będą rzeczy, które sama chciałabym mieć. Będą pomysły, które pojawią się nagle. Będą pewnie też takie, które okażą się kompletnym niewypałem. I bardzo dobrze. Bo Morelka od początku nie miała być perfekcyjna.
Miała być moja.
A jeśli po drodze okaże się, że jest trochę Twoja, to chyba będzie najfajniejsza część tej historii.